Պաշտոնական Հայտարարություն Ուշադրություն Լրահոս Պարզաբանում Ձերբակալվածներին պահելու վայրեր Հանրաքվե Ընտրություններ Ի գիտություն լրագրողների
Ամփոփ տեղեկություններ Այցելություններ Ընդունելություններ Միջոցառումներ ԵԱՀԿ-ՀՀ ոստիկանություն Համագործակցության պատմություն
Օրենսգրքեր Օրենքներ ՀՀ Նախագահի հրամանագրեր, կարգադրություններ ՀՀ կառավարության որոշումներ ՀՀ վարչապետի որոշումներ ՀՀ ոստիկանության պետի հրամաններ Ուղեցույցներ Նախագծեր Հանրային քննարկումներ
Եռամսյակ Կիսամյակ Տարի
Սպանություն Անհայտ կորածի հայտնաբերում Սպանության փորձ Մարմնական վնասվածք մահվան ելքով Մարմնական վնասվածք Ավազակային հարձակում Կողոպուտ Գողություն Խարդախություն Խուլիգանություն Թմրամիջոցի հայտնաբերում Ապօրինի ծառահատում Որսագողություն Հայտարարվել է հետախուզում Հետախուզվողի հայտնաբերում Զենք-զինամթերքի կամավոր հանձնում Զենք-զինամթերքի հայտնաբերում Անհայտ կորած Անձի առևանգում Դիակի հայտնաբերում Յուրացում կամ վատնում Շորթում Թունավորում ԱՄՏ-ի փախցնել Հրդեհ Պայթյուն և վթար Պաշտոնեական լիազորությունների չարաշահում Պաշտոնեական կեղծիք կամ անփութություն Ապօրինի կամ կեղծ ձեռնարկատիրություն Գույքի դիտավորությամբ ոչնչացում Մարդկանց առևտուր կամ սեռական շահագործում Բռնաբարություն կամ բռնաբարության փորձ Կավատություն Կաշառակերություն Մաքսանենգություն Դրամանենգություն Ընտրական իրավունքի խախտում Համակարգչային հանցագործություն Բռնություն իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ Օդային և երկաթուղային վթար Դեպքեր սահմանային գոտում Փախուստ ՁՊՎ-ից Ինքնասպանություն կամ ինքնասպանության փորձ Փախուստ ՔԿՀ-ից, ՔՄ-ից Այլ հանցագործություններ Վիճակագրական տվյալներ
Հետախուզվում են
Համարանիշերի ցանկ

ԿԱՅՔԻ ՔԱՐՏԵԶ

ԹԵԺ ԳԻԾ

ՏԵԽՆԻԿԱԿԱՆ ՍԱՐՔԵՐՈՎ ՀԱՅՏՆԱԲԵՐՎԱԾ ԻՐԱՎԱԽԱԽՏՈՒՄՆԵՐ


10.06.2017 12:19

Մեր հավերժության ուղեկիցները (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)

Մեր հավերժության ուղեկիցները (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)


Արցախյան պատերազմի տարիներին շատերը, իրենց մասնագիտությանը զուգահեռ, զինվորագրվեցին հայրենիքի պաշտպանության սուրբ գործին, իրական ռազմական գործողությունների մեջ կոփվեցին որպես պրոֆեսիոնալ զինվորական: Շատերի մեջ շատ էին նաեւ ներքին գործերի աշխատակիցներ, որ իրենց հերոսական ջանքերով, երբեմն կյանքի գնով կռեցին մեր հաղթանակը: Նրանցից մեկն էլ միլիցիայի սերժանտ Աշոտ Շամիլյանն էր:
Աշոտ Շամիլյանը ծառայում էր Երեւանի ներքին գործերի վարչության պետավտոտեսչության բաժնում: Օրինակելի ծառայող էր, իսկ երբ սկսվեց Արցախյան պատերազմը, դարձավ նաեւ հայրենիքի սահմանները պաշտպանող զինվոր՝ միլիցիայի աշխատակիցների հետ հերթափոխով պարբերաբար մեկնելով Արցախ, Հայաստանի սահմանամերձ տարածքներ:
«Երբ տանն ասաց, որ մամա, մեկնում եմ Ղարաբաղ, առաջին բառս սա էր՝ քո երեխաների մասին մտածե՞լ ես, երեքն են, ով է պահելու... «Մամա, գնալու եմ»՝ պնդեց: Նրա հայրենասիրությունը զսպել հնարավոր չէր: Հասկանում էի, որ Արցախն ազատագրել է պետք, բայց երբեք չեմ պատկերացրել, որ որդիս կարող է զոհվել: Անցել է քսաներեք տարի, բայց չեմ կարող Աշոտ անունը օրը տասը անգամ չարտասանել. հարսներին կլինի, հարեւաններին կլինի՝ առաջինը նրա անունն եմ տալիս: Ես ե՛ւ հպարտ եմ, ե՛ւ շնորհակալ իմ տղայի նման հերոս տղաներից: Նրանք հիմա իրենց հավերժությունից հսկում են մեր երկիրը, մեր Արցախը, մեր հաղթանակը»,- ասում է հերոսի մայրը, ու ցանկությունդ մեկն է՝ խոնարհվել նրա ցավի ու հպարտության առաջ...:
Ոստիկանության պաշտոնաթող մայոր Սպարտակ Սարգսյանը Աշոտ Շամիլյանի ծառայակիցն էր, մտերիմ ընկերը: «Աշոտը մեծատառով մարդ էր, իսկ ամենակարեւորը՝ երդվյալ հայրենասեր,- ասում է Սպարտակ Սարգսյանը: - Երբ երկրորդ անգամ գնաց ռազմաճակատ, դեռ լիովին չէր ապաքինվել. Լաչինում մարտերից մեկի ժամանակ ստացած վնասվածքը ծանր էր: Ընկերներով, դասակի հրամանատարի միջոցով բազմիցս խնդրեցինք, որ չգնա: Բայց նա մեզ չլսեց, կաղալով անգամ գնաց ռազմաճակատ»:
Աշոտ Շամիլյանի կրտսեր եղբայրը՝ Լեւոնը, եղբոր զոհվելուց հետո ծառայության անցավ ներքին գործերի համակարգում: Գործընկերները տեւական ժամանակ նրա մասին խոսելիս ասում էին՝ Աշոտի եղբայրը:
«Ծառայության եմ անցել նույն ստորաբաժանումում՝ ճանապարհային ոստիկանությունում: Աշոտին որպես ավագ եղբայր, որպես իդեալ եմ միշտ գնահատել: Մարտական ու աշխատանքային ընկերների պատմածներով առավել լավ ես պատկերացնում նրա կերպարը ու հպարտանում ես, որ ունեցել ես Աշոտի նման եղբայր: Ծառայության ժամանակ, հատկապես սկզբնական շրջանում, միշտ զգացել եմ եղբորս ներկայությունը: Հպարտությունից բացի պարտավորվածության, պատասխանատվության մեծ զգացողություն եմ ունեցել միշտ...»,- ասում է Լեւոն Շամիլյանը: Հետո ցույց է տալիս եղբոր սվին-դանակը, որ մասունքի պես է պահվում նրանց տանը: «Այս սվին-դանակը կողքից կախված է եղել, թշնամու գնդակը դանակին էր կպել, հետքը երեւում է: Այս դանակն է իմ եղբոր կյանքը առաջին անգամ փրկել»:
Օգտվելով Ղոչազում գերակա դիրքեր ունենալու հանգամանքից՝ հակառակորդը օղակի մեջ էր առել մեր տղաներին... Ղոչազի բարձունքը մերոնք ազատագրեցին ամիսներ անց՝ միլիցիայի ջոկատների ու Սյունիքի աշխարհազորայինների անձնազոհության շնորհիվ:
Աշոտ Շամիլյանը վերադարձավ ծառայողական պարտականություններին, բայց միտքն Արցախում էր...
1994 թվականի սկիզբն առանձնացավ լայնամասշտաբ ռազմական գործողություններով: Ծանր մարտեր էին Օմարում, Ֆիզուլիում, Հորադիզում... Մարտերում թրծված Աշոտ Շամիլյանը ներքին գործերի նախարարության հերթափոխով մեկնեց Հորադիզ: Նա հրաշալի տիրապետում էր զենքին, մարտավարություն գիտեր, եւ իր իմացությամբ ոչ միայն օգնում, այլեւ գոտեպնդում էր մյուսներին: Բայց Հորադիզը նրա մարտական ուղու վերջին կետն էր...
Ոստիկանության փոխգնդապետ Արշակ Գրիգորյանը Աշոտ Շամիլյանի ոչ միայն ծառայակիցն էր, այլեւ մարտական ընկերը: Աշոտ Շամիլյանի զոհվելուց հետո նույն դիրքերում փոխարինեց նրան: «Շատ հումորով, սրամիտ մարդ էր: Ամեն անգամ, թե՛ դասակում, թե՛ Ղարաբաղում, անպայման պետք է անեկդոտ պատմեր: Ասում էր՝ տղերք, այսօր նոր անեկդոտ եմ լսել, ու իր համով-հոտով բառապաշարով սկսում էր....
Ռազմաճակատ մեկնելիս զոհվելու մասին ամենեւին չէինք մտածում: Գնում էինք, որ հաղթենք: Ու հաղթեցինք, թեեւ շատ թանկ կորուստներ ունեցանք, հրաշալի, քաջ տղերք կորցրինք, ինչպիսին Աշոտ Շամիլյանն էր...»,- ասում է Արշակ Գրիգորյանը՝ հավաստիացնելով՝ եթե հարկ լինի, իրենք դարձյալ սահման պահող զինվորի կողքին կկանգնեն: Ինչպես մի՛շտ:
Մեր ստեղծագործական խմբի հաջորդ կանգառը ճանապարհային ոստիկանության երկրորդ սպայական գումարտակի Աբովյանի անշարժ պահակակետն է: Այստեղ են ծառայում Աշոտ Շամիլյանի ծառայակից ընկերները՝ Հրանտ Գալստյանը, Վահան Մինասյանը, եղբայրը՝ Լեւոն Շամիլյանը: «Հրաշալի ընկեր էր Աշոտը՝ պատրաստակամ, վստահելի, ազնիվ,- վկայում են նրանք, - զոհվելուց հետո նրա պակասը շատ էինք զգում»:
«Մի անգամ երբ վիրավորվելուց հետո հիվադնանոցում էր, ասացինք՝ Ղարաբաղ գնալու մեր հերթն է, ինչ¬որ խորհուրդներ տուր: Ասաց՝ ես չեմ թողնի, որ դուք գնաք, դեռ շատ ջահել եք: Ու ինքը կամավոր բոլորիս տեղը մեկնում էր...»:
«Մեր Աշոտը միշտ մեզ հետ է»,- հավաստիացնում են նրա գործը շարունակողները: Այդպե՛ս է: Հայրենիք պահած տղաները միշտ ներկա են, նրանք Հայաստանի հավերժության ուղեկիցն են...


Հասմիկ ՊՈԴՈՍՅԱՆ